القاب و کنیه ها

القاب حضرت خدیجه

از برجسته ترین لقب های دختر فرزانه حجاز، واژه «طاهره» یا پاک منش است؛ چرا که آن حضرت با آنکه در میان ناز و نعمت و اعتبار خانوادگی زندگی می کرد، اما این امکانات هرگز نتوانست آن جوان پاک منش را دستخوش غفلت و یا مستی کند. او با آنکه قبل از آشنایی با پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم مدیریت یک سازمان بزرگ اقتصادی را بر عهده داشت و ده ها مرد در تشکیلات او بودند، مگر به قدر ضرورت با آنان برخورد نمی کرد و دامان عفاف را حفظ می کرد. در شب نشینی های گناه آلود اشراف شرکت نکرده و خود را آلوده نمی ساخت و به هیچ وجه روش منحط جامعه را نمی پذیرفت و ذره ای به رسوم رایج دل نمی داد. هرگاه زنی یا دختری به دنبال کمال و معنویت بود، به سرای او می شتافت و از وی درس می آموخت. یکی از دانشمندان اهل سنت در مورد حضرت خدیجه می نویسد:
«و کانت تدعی فی الجاهلیه بالطاهره لشده عفافها»
«خدیجه علیها السلام در روزگار تیره و تار جاهلیت به خاطر پروا و معنویت بسیارش، پاک روش و پاک منشی یا طاهره خوانده می شد».[۳]
از القاب دیگر آن حضرت “سیده النساء القریش”(سرور زنان قریش)؛ “مبارکه”(بانوی پر برکت)؛ سرور زنان عالم؛ “صدیقه”(بانوی راستی و درستی)؛ زکیه (پاک و بالنده از نظر جسم، روح و اندیشه)، راضیه (خشنود از تدبیر و تقدیر حکیمانه ی خدا)، مرضیه (انسان شایسته ای که خدا از او خشنود است)، کبری[۴] (بانوی ارجمند و بلند پایه) و هم چنین “ام الیتامی” و “ام المؤمنین” را می توان نام برد.
برگرفته از کتاب بانک کتب و مقالات حضرت خدیجه کبری علیها السلام

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *